Wspomnienia trenera kursu Uczeń z Charakterem o:

• Sebastianie - wesołym ludku, który przez przypadek ze średniaka stał się najlepszym uczniem w klasie

• niesmiałej Ani, która przejąła władzę w grupie i zagrała 'wściekłą krowę" w przedstawieniu o Czerwonym Kapturku (prawdziwa wersja bajki).

Sebastian, 13 lat

Pamiętam Sebastiana jeszcze z lekcji pokazowej. Był bardzo nieśmiały. Przyszedł z rodzicami, chyba dlatego, by dodali mu odwagi. Potem sam się z tego śmiał, ale na początku brakowało mu przede wszystkim śmiałości w kontaktach z innymi ludźmi. I jeszcze czegoś – umiejętności szybkiego czytania. Bardzo męczyły go lektury, które musiał czytać na język polski.

Na prezentacji – jak wszyscy obecni – otrzymał ode mnie tekst z pytaniami. Dwie strony A4 czytał kilkanaście minut, wyraźnie sylabizując wyrazy. Był ostatni w grupie. Kurs zakończył z najlepszym wynikiem – 14 462 słowa na minutę (przeciętny Polak czyta 200 słów na minutę). I prawie wszystko zrozumiałem – dodał z uśmiechem, bo uśmiechać częściej też się nauczył.

Dziś z łatwością występuje przed grupą, łatwo nawiązuje kontakt ze słuchaczami, żartuje, zdobywa zaufanie. Kiedy wykonywał na zakończenie kursu mapę myśli (dla niewtajemniczonych – to jest notatkaJ ), sam był zdziwiony, ile nauczył się przez 16 spotkań. Poprawił tempo czytania i rozumienia, wzmocnił pamięć i wyobraźnię, stał się bardziej pomysłowy i przebojowy. I zupełnie przez przypadek poprawił oceny w szkole – teraz piątki i szóstki zdarzają mu się częściej – „bez kucia”. Swoją mapę myśli zakończył następującym rysunkiem – „Sebastian przed kursem” i „Sebastian po kursie”. Dwa ludziki obok siebie – ten po kursie jest znacznie większy i uśmiechnięty.

Ania , 14 lat

Każdy przyszły kursant zjawia się w Akademii z jakimiś potrzebami. Tak też było z Anią, tylko że u niej – jak się okazało w trakcie kursu – potrzeb było znacznie więcej, niż u innych. Bardzo jej zależało na przyspieszeniu tempa czytania i stopnia rozumienia czytanego tekstu. Rzeczywiście, pierwszy test pokazał, że czytała bardzo powoli, wymawiając po cichu pojedyncze wyrazy. Po przeczytaniu dwóch stron (około 800 wyrazów) była bardzo zmęczona i zniechęcona. I wcale nie rozumiała lepiej od tych, którzy czytali szybciej! Nie mogła tego zrozumieć – jak można czytać szybko i dużo rozumieć!

Pierwsze zajęcia w jej przypadku polegały zatem na kształtowaniu nowych nawyków czytania. Poza tym każde kolejne spotkanie na kursie było okazją do przełamywania jej wrodzonej nieśmiałości – jak to określała. Czerwieniła się i zacinała przy każdej swojej wypowiedzi. W trakcie kursu robiła coraz lepsze, odważne prezentacje, by na koniec zaśpiewać piosenkę z „Titanica”. Wszyscy siedzieliśmy jak urzeczeni, czując się jak na koncercie Celin Dion.

Kurs „Uczeń z charakterem” kończy się wystawianiem przez grupę wcześniej przygotowywanego przedstawienia. Ania z wrodzoną nieśmiałością szybko przejęła dowodzenie w zespole, została kapitanem, głównym scenarzystą, dostarczycielem pomysłów, strojów, dialogów i zagrała... wściekłą krowę w nowej wersji baśni o „Czerwonym Kapturku”! 

Kiedy na ostatnich zajęciach zapytałem ją, jak wspomina siebie z początku kursu, zabroniła mi w ogóle o tym wspominać. Byłam nieśmiała – powiedziała – czytałam powoli, miałam problemy z koncentracją, pamięcią i wyobraźnią, a poza tym byłam smutna i nieśmiała. Wyliczyła – Teraz przed sprawdzianami robię relaks,  koncentrację i kości, na matmę i angielski mam techniki pamięciowe, a na polski szybkie czytanie. A do wszystkiego więcej odwagi.